پیله

21 January, 2012 13:07

پیله — Sat, 21 Jan 2012 09:37:25 +0000

اصولا همون موقع که آدم داره بزرگ ترین حماقت زندگیشو می کنه،همون موقعیه که همه به این نتیجه می رسن که باید به تصمیم ها و اختیار تو احترام بذارن تا در آینده موضوعی برای سرزنش کردن تو داشته باشن

1 January, 2012 11:25

پیله — Sun, 01 Jan 2012 07:55:26 +0000

از خیابان های این شهر حالم بهم می خورد
از خاطرات تو آبستنم
آبستن رویایی
که می دانم مرده به دنیا خواهد آمد

26 December, 2011 11:30

پیله — Mon, 26 Dec 2011 08:00:57 +0000

یک روز قصه ی تمام نرسیدن ها و بغض هایم را برای گلوله خواهم گفت
او تنها کسی است که می تواند انتقامم را از مغزم بگیرد

چمدان

پیله — Tue, 13 Dec 2011 11:58:49 +0000

زندگی من همیشه یک چمدان نیمه باز است
گاهی تکه پاره ای مرا به ماندن می خواند
و گاهی دامن دامن دلیل است برای رفتن

3 December, 2011 11:36

پیله — Sat, 03 Dec 2011 08:06:12 +0000

گفت:دیگه؟
گفتم:به قرآن مجید آیه آیه
.
.
بقیه اش رو نگفتم.اینجا می نویسم ولی اونجا بغضم گرفت،نگفتم.می خواستم بگم دوسِت دارم.خیلی وقته.حتی خیلی پیش از اینایی که باهاشون بودی.ولی بلد نبودم بهت بگم.نتونستم.جونِ خودم فکر کردم مثلا دارم بهت می فهمونم اما این طور نبود.به جاش هی بهت خیره موندم.هی بغضم گرفت.
می خواستم همه ی اینا رو بگم.اما باز نشد.
اون هم نگاهم کرد فقط.لابد فکر کرد دارم آهنگ می خونم.یه جوری نگاهم کرد که یعنی نمی فهمم این دختره رو.
برای من عجیب نیست.خیلی ها منو نمی فهمن.منم خیلی چیزا رو بلد نیستم خب.

3 December, 2011 09:32

پیله — Sat, 03 Dec 2011 06:02:59 +0000

من ماهیگیر پیری را می شناسم
در هیئت دختری جوان
هر بار که به دریا می رسد
دلش هزار تکه می شود
آن گاه تور می اندازد
تکه
تکه
تا فردا فرصت زیادی است برای بازسازی یک قلب

27 November, 2011 10:24

پیله — Sun, 27 Nov 2011 06:54:09 +0000

ممکنه که صمیمیت ها بی دلیل بوجود بیان، اما فاصله ها رو خود آدم ها ایجاد می کنن.کاملا ارادی

روشن/خاموش

پیله — Sat, 12 Nov 2011 09:33:34 +0000

مرد: شما خونواده تون را رها کردید.دوستاتون رو.از هستی خودتون یه مضحکه ی درست و حسابی ساختید.یه شوخی.یعنی زندگی شما هیچ معنایی نداره؟
مارشال: ای بابا،این همه زندگی کردم،نکردم؟زندگی یه مشت اپیزودهای کوتاه کوتاهه.روشن می شی، بعد خاموش می شی.به یه اشاره.که یادم میندازه، خاموشم.

نمایشنامه ی 7 طبقه-موریس پنیچ

اصول دیدار خاطرات و شنیدن آهنگ ها

پیله — Wed, 09 Nov 2011 07:02:05 +0000

هر ملودی و هر آوایی جادویی نهفته دارد. مسیری است که انسان را به ناکجا می برد وناکجاهای آشنا حتی.هر ملودی بستری از خاطرات است و هر ترانه می تواند شرح حالی باشد از روزهای نه چندان دور.
گاه در برابر این دست قوی باید همراه شد و با آخرین توان خواند و شنید.اما گاهی عمق خاطرات و قدرت این جادو چنان زیاد است که تنها باید تن داد.باید سکوت کرد و مزه مزه کرد طعم گس خاطرات را.

رویاهای ساعات وظیفه

پیله — Tue, 08 Nov 2011 10:45:49 +0000

ساعت هایی هست که انسان موظفه به بودن.این ساعت ها انسان را می بره به حال و هوای تبعید.و تبعیدی هیچ چیز ندارد جز رویا.
بعضی روزها فکر می کنم که بلند شوم و از فردا معلم شوم.به همین راحتی خودم رو از شرایط حال میندازم تو عالم رویا.بچه که بودم هیچ وقت معلم بازی نکردم،خوشم هم نمیومد.ولی بعضی روزا فکر می کنم برم توی یه مدرسه و نذارم حداقل به اندازه ی یه کلاس بچه ،اون فضای تکراری که ما تجربه کردیم رو تجربه کنند.
برم بهشون بگم که برای حفظ کردن این خزعبلاتی که تو کتابهاتون هست تا امتحان آخر سال وقت دارین ولی به جاش کلی کار دیگه هست که الان باید انجام بدین.کلی شعر تا رسیدن اولین لحظه ی عاشقیتون باید بخونین.باید قبل از این که هرکدوم ماهی سیاه بزرگی بشین برای خودتون، سرگذشت ماهی سیاه کوچولو رو بدونین.باید خیسی بارون رو روی تنتون احساس کنین،لغزش نور رو زیر پوستتون.تا قبل از این که قزبانی باید نباید های یک خانم بزرگ بشین باید به اندازه ی ده بیست سال قهقه بزنین و بخندین و ..
بعد یادم میوفته که همه ی اینا یه رویاست.شدنی نیست.دلم میسوزه واسه کارهایی که میتونستم تو بچگی انجام بدم و جاش حجم بی معنی از حرف ها رو تو سرم نگه داشتم.دلم میسوزه واسه بچه هایی که از ما هم اوضاعشون خرابتره و کم مونده از دبستان اصول تست زنی رو شروع کنن به جای اون همه بچگی ها و کتاب خوندن ها و شعر خوندن ها..
و من هنوز پشت میزی در اتاقی نشستم و ساعت های وظیفه رو با رویا رج می زنم .